نوشته : دكتر سید ضیاء الدین مظهری متخصص تغذیه و رژیم درمانی از دانشگاه آلمان دانشیار دانشگاه علوم پزشكی ایران
حتم دارم شما مادر عزیز نیز مثل هزاران مادر دیگر در برابر عكسالعملهای طبیعی فرزند دلبندتان در قبال عدم رغبت به میل كردن غذایی كه با ذوق و شوق برایش تهیه كردهاید، سوالات زیادی در ذهن خود ساخته و پرداختهاید. به خصوص مادران جوان در مورد كاهش میل و رغبت فرزند دو یا سه سالهی خود نگرانی عمیقی پیدا كرده و تعجب میكنند چرا بچه این چنین بیاشتها شده و مثل سابق، با میل غذا نمیخورد; اغلب بدون اتمام غذای اختصاص داده شده، از ادامهی خوردن سر باز میزند و تلاش و تقلای طاقتفرسای مادر را عقیم و بیاثر میسازد; باور اشتباه مادران در مورد بیاشتهایی فرزندان، چنان آنها را نگران و هراسناك میسازد كه گاهی دست به اقداماتی میزنند كه نه صلاح است و نه راهگشا، چرا كه این كاهش طبیعی مقدار غذای دریافتی كودك كه ناشی از كندتر شدن روند سرعت رشد میباشد را حمل بر بیماری یا اختلالات ایجاد شده، میدانند و به شدت دلنگران سلامتی و رشد فرزندان شده و دست به اقداماتی میزنند كه اثرات زیانبار و عوارض جبرانناپذیری را در جسم، روح، فكر و اندیشهی كودك موجب میشود. هر گونه اقدام احساسی شما در قبال وادار كردن بچه به خوردن غذای بیشتر یا مواد خاص كه فكر میكنید بسیار مفید و ارزشمند میباشد نتیجهبخش نبوده و اثر عكس دارد.

