پاستیل از
تنقلاتی است كه با شكلهای متنوع و رنگهای فریبنده، بزرگ و كوچك را به خود
جذب كرده و گرچه برخی انواع آن طعم خوبی ندارد، اما بافت كشسان
منحصربهفرد آن در زمان جویدن چنان احساس مطلوبی در مصرفكننده ایجاد
میكند كه در همه جنسهای این محصول نظیر ژله و مارشمالو (نوعی آبنبات
اسفنجی) نمیتوان یافت و این همان عامل اصلی پرطرفدار شدن پاستیل است اما
باید بدانیم این قبیل ویژگیها نمیتواند دلیل مغذی بودن این محصول باشد.متاسفانه امروزه اغلب افراد با این تصور كه ژلاتین پاستیل تامینكننده كلسیم بدن است و انواع میوهای آن منبع غنی از ویتامینهاست آن را بهعنوان یكی از تنقلات مغذی و گاهی درمانی در برنامه غذایی روزانه خود یا دانشآموزشان میگنجانند. اما آیا این موضوع واقعیت دارد؟
پاستیل به اندازه ژلاتین خاصیت ندارد
پاستیل از گروه آبنباتهای لاستیكی است و از مخلوط شكر، آب، ژلاتین، مواد رنگی، اسانس و برخی اسیدها تهیه میشود. ژلاتین آن اگر حیوانی باشد، از جوشاندن پوست و استخوان گاو و بندرت ماهی طی فرآیندی با افزودن محلولی اسیدی به دست میآید.


