سندرم
خستگی مزمن بعد از کار زیاد، مشغله های فکری یا بی خوابی رخ نمی دهد بلکه
این نوع خستگی، شدید، مستمر و فرسایشی است، به گونه ای که با استراحت بهبود
نیافته و موجب کاهش فعالیت های جسمی، ذهنی و اجتماعی فرد می گردد و در
نهایت به افسردگی و انزوا می انجامد.
یکی
از معیارهای اصلی در تشخیص این اختلال تداوم در بروز دوره های خستگی است و
شدت آنها به حدی است که متوسط فعالیت روزانه را در حدود 50 درصد و به مدت
حداقل 6 ماه کاهش می دهند. مطالعات نشان می دهند که شیوع این سندرم در زنان
2 برابر مردان است و معمولا در سنین 25 تا 45 سالگی بروز می کند. سایر
علایم ونشانه های این سندرم عبارتند از: عدم تمرکز، فقدان حافظه، افسردگی،
عصبانیت، ترس، زود رنجی، سردرد، حساس شدن غدد لنفاوی، تعریق شبانه، ضعف
سیستم ایمنی و کاهش یا افزایش وزن.
بررسی ها حاکی از این است که کمبود برخی از مواد مغذی احتمال ابتلا به این سندرم را افزایش می دهد که در ادامه به آنها می پردازیم:
