روغن هسته انگور حاوی اسیدهای چرب با یک باند دوگانه است و به روغن زیتون شباهت زیادی دارد. روغن هسته انگور با توجه به مقاومتش در برابر اکسیداسیون برای مصارف خوراکی و پخت و پز مورد استفاده قرار می گیرد. از سوی دیگر، روغن هسته انگور مادهای به نام رزوراترول دارد که یکی از پلیفنولهای بسیار قوی و با اهمیت در رژیم غذایی است و میتواند از بسیاری بیماریها از جمله بیماریهای چشمی، قلبی، کلیه و دیابت پیشگیری کند.
به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، مهمترین ویژگی هسته انگور، خاصیت بالقوه آنتیاکسیدانی موجود در آن است، به طوری که خاصیت آنتیاکسیدانی آن چندین برابر ویتامین C و ویتامین E که آنتیاکسیدانهای بالقوه هستند، در نظر گرفته میشود.
آنتیاکسیدانها موادی هستند که رادیکالهای آزاد (مواد مضر در بدن) را تخریب میکنند. رادیکالهای آزاد در واقع یونهای اکسیژنی هستند که با جذب بعضی الکترونها در سطح سلولی موجب صدمه زدن به DNA سلول و در نهایت تخریب آن میشوند. رادیکالهای آزاد به طور طبیعی در بدن تولید میگردند، اما این روند با افزایش سن، تشدید میشود.
همچنین بعضی عوامل محیطی نظیر دود سیگار، بعضی داروها، اشعه ماوراءبنفش و آلودگی هوا نیز روند تولید آنها را سرعت میبخشند. در بررسیهای جدید انجام شده، افزایش سطح آنتیاکسیدان خون به دنبال تجویز مکمل هسته انگور مشاهده شد.
رادیکالهای آزاد همچنین در بروز عارضه پیری و مشکلات بسیاری از قبیل بیماریهای قلبی و سرطان دخیل هستند. آنتی اکسیدانهای موجود در هسته انگور قادر به خنثیسازی تاثیر رادیکالهای آزاد هستند و از بروز اغلب عوارض آنها جلوگیری میکنند.
نکتهای که مهم است و باید به آن توجه کرد، آن است که روغن هسته انگور یا هر روغن دیگری را هر چقدر هم که مفید باشد نباید بهطور کامل جایگزین سایر روغنها کرد.
در تغذیه همواره باید تعادل و توازن را مورد توجه قرار داد. وقتی مصرف روغنهای جامد را کم میکنیم، میتوانیم از روغنهای مایع مثل روغن زیتون، آفتابگردان و هسته انگور استفاده کنیم. اما نباید روغنهای مصرفی ما فقط روغن هسته انگور باشد.