امروزه كشف
مواد طبیعی دارویی كه در درمان بیماریها حداقل عوارض جانبی را داشته باشند
به شدت مورد توجه است، بهویژه اینكه این مواد با طبیعت انسان سازگاری
داشته باشند. از زمانهای قدیم دانشمندان ایرانی چون بوعلی سینا درخصوص
خواص پزشكی بسیاری از نباتات و میوهها بررسی و مطالبی به رشته تحریر
درآوردند؛ یکی از این درختان بسیار مفید، درخت سنجد و میوه آن است.
ابوعلیسینا در كتاب قانون المقاله الثانیه من الكتاب الثانی، فی الادویه
المفرده به ذكر خواص بسیاری از درختان و گیاهان از جمله سنجد میپردازد و
از نظـر پزشكی برگ، پوست و چوب آن را مـورد مطالعه قرار میدهد. در ترکیب
میوه سنجد تعدادی مواد پرارزش و با اهمیت وجود دارد که از جمله اولئین،
استئارین، لینول و تا 8% روغن پیهی (که گلیسیرید اسیدهای پالمیتین است) را
میتوان نام برد. در میوه سنجد، اسیدهای آلی و یک نوع گلوکوزید به نام
کرستین یافت میشود. وجود اسیدهای چرب، اسیدهای آلی و انواع ویتامینها از
جمله ویتامین E و C, K, B1, B2, A, F و اسیـدهای چرب اشباع نشده تشخیـص
داده شده است.به گزارش سلامت نیوز به نقل از آرمان ؛ در میوه سنجد 2 نوع قند گلوکز و فروکتوز، 7 نوع چربی اشباع شده و اشباع نشده وجود دارد. در هسته سنجد 17 نوع آمینواسید و مقداری پروتئین وجود دارد که هریک از این آمینواسیدها خواص دارویی بسیار مفیدی دارند. این میوه در طب سنتی بهدلیل داشتن تانن، در معالجه بیماریهای دندان، لثه و اسهال و در درمان زخم معده مؤثر است و میتواند از خونریزی جلوگیری کند. در هسته میوه سنجد 5/12 درصد روغن (روغن پیهی) وجود دارد؛ در هند از روغن هسته آن شربت غلیظی درست میکنند که در التهاب غشاهای مخاطی همراه با ترشح، همانند انواع زکام و نیز در عفونتهای برونشیتی مصرف مینمایند. محققان دریافتهاند که عصاره هسته و میوه سنجد اثر تسکینی روی دردهای حاد و مزمن دارد و بیدردی القا شده بهوسیله عصاره هسته سنجد وابسته به سیستم اپیوئیدی آن نیست.



