
نوشته : احسانه طاهري كارشناس ارشد علوم تغذيه
امروزه حساسيتهاي غذايي و عدم تحمل غذاها بيش از پيش مورد توجه قرار گرفته است. عدم تحمل غذا عبارت است از واكنش بدن به مواد موجود در غذاها كه اين مواد ميتوانند خاصيت سمي، دارويي و متابوليك داشته باشند؛ در حالي كه حساسيتهاي غذايي واكنشهاي ناشي از وجود موادي با خاصيت ايمونوگلوبولين E در غذاهاست. در متون علمي براي حساسيتهاي غذايي و عدم تحمل غذاها از واژه «واكنشهاي نامطلوب در برابر غذا» استفاده ميشود. تفاوت حساسيت غذايي و عدم تحمل غذا در اين است كه عدم تحمل غذا، برخلاف حساسيت غذايي وابسته به سيستم ايمني نيست. حساسيتهاي غذايي وابسته به ايمونوگلوبولين E، معمولا دو ساعت پس از مصرف غذاي محرك بروز ميكنند كه اين واكنشها حتي ميتوانند كشنده باشند. اين حساسيتها ممكن است نسبت به موادي مانند آلودگي هوا، جلبكها، مواد گياهي موجود در هوا يا به صورت آتوپيك مانند بيماري آسم باشد. سيستم ايمني بدن به طور معمول سعي ميكند مواد آنتيژن مانند ويروسها، باكتريها و مواد خارجي در بافتها را از بدن پاك كند. در حساسيت علاوه بر اين واكنش، حساسسازيهايي نيز بهوجود ميآيد كه در تماسهاي بعدي با همان مواد حساسيتزا ميتواند علائم حساسيت را به وجود آورد.
عدم تحمل شير
بايد توجه داشت كه حساسيت به شير و عدم تحمل لاكتوز دو مقوله جدا از هم هستند و نبايد آنها را با يكديگر اشتباه گرفت. قند شیر بیشتر باعث ایجاد عدم تحمل شیر در افراد بالغ و یک سری از کودکانی میشود که مبتلا به فقدان یا کمبود آنزیمی به نام لاکتاز هستند. كمبود لا كتاز در بین افراد بزرگسال شایعترین نوع كمبود آنزیمی محسوب میشود. نیمی از بزرگسالان در دنیا به عدم تحمل لا كتوز مبتلا هستند.
عدم تحمل شير
بايد توجه داشت كه حساسيت به شير و عدم تحمل لاكتوز دو مقوله جدا از هم هستند و نبايد آنها را با يكديگر اشتباه گرفت. قند شیر بیشتر باعث ایجاد عدم تحمل شیر در افراد بالغ و یک سری از کودکانی میشود که مبتلا به فقدان یا کمبود آنزیمی به نام لاکتاز هستند. كمبود لا كتاز در بین افراد بزرگسال شایعترین نوع كمبود آنزیمی محسوب میشود. نیمی از بزرگسالان در دنیا به عدم تحمل لا كتوز مبتلا هستند.




