نوشته : دکتر پيمان غلامنژاد
ميکروبها
حدود 5/3 ميليارد سال است که در زمين ساکن شدهاند. آنها در همه جا حضور
دارند و به آساني پراکنده ميشوند. ميکروبها تنوع فيزيولوژيکي دارند و
قادر به تحمل وضعيتهاي متفاوت و سخت ميباشند. رشد جمعيت ميکروبي تنها در
شرايط بدون آب يا بسيار سخت که پروتئينهاي ساختمان آنها آسيب ميبيند و
فرصت جبران ندارند، متوقف ميشود. اندازه کوچک ميکروبها، سهولت پراکندگي،
تنوع فيزيولوژيکي و تحمل شرايط بسيار سخت آنها را در بقاي طولاني مدت موفق
کرده است. عمدهترين ميکروبهايي که بر مواد غذايي تاثير گذارند باکتريها
و قارچها هستند. محدوده دمايي که باکتريها تحمل ميکنند حداقل 12 درجه
سانتيگراد زير صفر است و اين دمايي است که آب داخل سلول منجمد ميشود و
حداکثر دماي قابل تحمل براي باکتريها 112درجه سانتيگراد است، دمايي که آب
را تنها با افزايش فشار ميتوان مايع نگه داشت. محدوده pH قابل تحمل
باکتريها 1-12 و محدوده تحمل نمک آنها از صفر تا حد اشباع است.







